บล็อก: เครื่องมือจัดการความรู้

 

          การเล่าเรื่อง หรือ Storytelling หรือ เรื่องเล่าเร้าพลังนั้น ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช ได้กล่าวไว้ในหนังสือ KM วันละคำ "จากนักปฏิวัติ สู่นักปฏิบัติ KM" หน้า 57 "เรื่องเล่าคือ สำเภาบรรทุกความรู้บูรณาการ" หรือ "นาวาความรู้ปฏิบัติ" ไม่ใช่ความรู้แยกส่วนอย่างที่เราคุ้นเคย แต่เป็นความรู้ที่ผสมปนเปกับแบบต้มยำหรือขนมเปียกปูน"

          สำหรับเป้าหมายสำคัญที่สุดของการเล่าเรื่องนั้น ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช (วิจารณ์,2548) อธิบายไว้ว่า คือการให้ความรู้จากการปฏิบัติปลดปล่อยความรู้ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ (ความเชื่อ), ในส่วนลึกของสมอง (ความคิด), และส่วนลึกของร่างกาย (การปฏิบัติ) ออกมาเป็นคำพูดและหน้าตาท่าทาง (nonverbal communication)

          นั้นหมายความว่าการเล่าเรื่องนั้น ไม่จำเป็นต้องมาจากคนที่เก่งที่สุด หรือมีความรู้มากมาย แต่คนทำงานทุกคนสามารถทำกิจกรรมเล่าเรื่องได้

วิธีและขั้นตอนของการเล่าเรื่อง (วิจารณ์,2548) มีดังต่อไปนี้

• กำหนดเป้าหมายของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้อย่างชัดเจน

• แบ่งเป็นกลุ่มเล็ก กลุ่มละไม่เกิน 10 คน

• มีการเลือกผู้ทำหน้าที่ดำเนินการประชุมและสรุปประเด็น นอกจากนี้ยังต้องมีผู้คอยจดบันทึกการประชุมด้วย

• ผู้เข้าร่วมจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับความสำเร็จ และความภาคภูมิใจออกมา

• สุดท้ายผู้เข้าร่วมจะต้องช่วยกันสกัด หรือ ถอดเอาความรู้จากเรื่องที่เล่าออกมาให้ได้

จนกระทั่งความรู้ฝั่งลึกกลายเป็นความรู้ชัดแจ้ง และสามารถนำเอาความชัดแจ้งนี้ไปปฏิบัติต่อได้จริง